Huwelijkse voorwaarden

Met betrekking tot het huwelijksgoederenrecht is het belangrijkste verschil dat het Nederlands wettelijk systeem uitgaat van een algehele gemeenschap van goederen die in Frankrijk haar tegenhanger vindt in de ‘communauté universelle’. Dit type gemeenschap moet in Frankrijk wel bij huwelijkse voorwaarden worden vastgelegd, immers het wettelijke systeem dat in Frankrijk van toepassing is, zo er geen huwelijkse voorwaarden worden gemaakt, is de ‘communauté réduite aux acquêts’. Deze laatste ‘communauté’ maakt gemeenschappelijk hetgeen tijdens het huwelijk anders dan door schenking of vererving wordt verkregen.

Zowel Frankrijk als Nederland hebben de Conventie van Den Haag d.d. 14 maart 1978 inzake het huwelijksgoederenregime ondertekend, hetgeen inhoudt dat beide landen een wijziging van de wet welke van toepassing is op het huwelijksgoederenregime accepteren.

Een heel interessant instrument dat een Nederlandse echtpaar ter beschikking staat, is een bepaling bij huwelijkse voorwaarden waarbij de Franse onroerende zaak gemeenschappelijk wordt gehouden en krachtens een verblijvingsbeding verblijft bij de langstlevende. Deze overgang naar de langstlevende is in Frankrijk niet belast met erfbelasting. Wel dient bedacht te worden dat wanneer vervolgens de langstlevende overlijdt, het onroerend goed in één keer vererft, bijvoorbeeld naar de kinderen. Hierover dient op dat moment wel erfbelasting betaald te worden. Een ander voordeel van het verblijvensbeding bij de huwelijkse voorwaarden kan zijn dat in deze situatie in Frankrijk geen nalatenschap af te wikkelen valt.